Δεν ήσουν σαν τόσους και τόσους...

Αν ακούς..

Πάλι σου μιλάω...

..και ξέρω πια πως δεν ακούς..

Αν άκουγες, θα ήσουν εδώ.

Αλλά θα μου πεις, μπορεί να ακούς και να μη σε νοιάζει.

Δεν έχει σημασία τελικά αν ακούς.

Εγώ να τα πω θέλω.

Πνίγομαι μ' ακούς;;

Δεν μπορώ να πάρω ανάσα.

Παίρνω μικρές,κοφτές ανάσες απόγνωσης, που φτάνουν ίσα για επιβίωση..

Από ζωή τίποτα.

Και αναρωτιέμαι, που είναι καλύτερα;;

Στην πραγματικότητα που επέλεξα, ή στο παραμύθι που απέρριψα..

Αν και την ξέρω την απάντηση εδώ και χρόνια..

Και τί δεν θα έδινα να μπορούσα να πάρω πέντε πράγματα από την πραγματικότητα που ζω, και να χωθώ μαζί τους στο παραμύθι που μου έταξες..

Εκεί ήταν όλα όμορφα και λιακαδερα, και ας ήταν ψέμα.

Τη βαρέθηκα την πραγματικότητα.
Και τις αλήθειες τις βαρέθηκα,ακούς;;;

Βαρέθηκα και τα πρέπει και τα δεν πρέπει.

Μόνο να φύγω ΘΕΛΩ..

Δεν είμαι καλά ,ακούς;;
Παει καιρός τώρα..

Και δεν περνάω καλά..

Δεν κάνω πράγματα που αγαπάω,
και σπάνια βλέπω ανθρώπους που με κάνουν να γελάω.

Η ζωή μου έγινε πολύ πρέπει και ελάχιστα θέλω...

Και ζορίζομαι..

Και βγάζω νύχια,και υψώνω τοίχους..

Και οι μέρες δεν έχουν πολλά χαμόγελα..

Και εγώ δεν ζω χωρίς χαμόγελα..ακούς;;

Γιατί δεν ακούς;;

Παραμύθια..

..και ο πρίγκιπας που ήταν σοφός μα και μικρός,
για μενα έχει πεθάνει εδώ και χρόνια!!!

!!!

-Μ'αγαπάς ακομα;;
-Στο "σ'αγαπάω" δεν υπάρχει "ακόμα" .-

Ο δικός μου ωκεανός!!

Αρκετούς μήνες πριν είχα την ανάγκη να ξεκλέψω λίγο χρόνο για ένα φωτογραφικό περίπατο...

Άργησα αλλά τα κατάφερα..

Τί και αν δεν πάτησα το pause,τί και αν δεν ήμουν μόνη, τί και αν αντί για τα starακια μου φορούσα τα καινούρια μου αθλητικά..Εγώ τα κατάφερα..

Πήγα σε ένα πολύ αγαπημένο μου μέρος..

Χώθηκα μέσα στα δέντρα και τα μονοπάτια, και πάτησα πολλά κλικ...

Όχι όσα θα ήθελα, αλλά σίγουρα ήταν αρκετά για να έχω κάτι(ακόμα) να χαζεύω στην επιστροφή...

Αργά το βράδυ έκατσα στον υπολογιστή και είδα τα καλούδια μου... Ανάμεσα στις πολλές άλλες, υπήρχε και μια φωτό δική μας..Την έκανα φόντο στον υπολογιστή, και συνέχισα να χαζεύω τις υπόλοιπες..

Κάθε φορά που έκανα minimize, το βλέμμα μου κολλούσε σε αυτή τη μια φωτό...σε αυτά τα υπέροχα ματάκια και στα διάπλατα χαμόγελά μας..Αυτό έγινε πέντε - έξι φορές μέχρι να καταλάβω πως συνέβη..

και τότε χαμογέλασα!!!

I want you to know, but i don't want to tell you!!!!

Είναι μια από εκείνες τις μέρες που μου λείπεις.

...αλλά αυτό θα μπορούσα να το παραδεχτώ μόνο σε εσένα.

ΑΝ βέβαια εσύ δεν ήσουν αυτός που είσαι, 

και ΑΝ εγώ μπορούσα να σε εμπιστευτώ ποτέ ξανά...

Είναι πολλά που θα μπορούσα να πω μόνο σε εσένα.

...και ακόμα περισσότερα που δεν θα σου έλεγα, 

επειδή ντρέπομαι ακόμα και να τα παραδεχτώ,

 αλλά εσύ θα τα ψάρευες μέσα από άλλες μου λέξεις.

Εσύ θα τα ήξερες, εγώ δεν θα σου τα είχα πει και όλοι θα νιώθαμε χαρούμενοι...

Άραγε ακούς αυτά που σου λέω;;;

...και περισσότερο αυτά που δε λέω;;;

What are the Chances ???

 Ο κόσμος είναι μικρός λένε...
...ελπίζω ακόμα...

Ενα δάκρυ κοραλλένιο....

Σου `χω φυλάξει μια αγκαλιά...
και μια χάρτινη βαρκούλα μια σταλιά...

A broken promise...

Statler and Waldorf!!

Σήμερα παίζαμε ένα παιχνίδι...
Μου είπες :"τη φέρνουν οι νεράιδες" 
και εγώ απάντησα : "την άνοιξη"..
..και ήταν η σωστή απάντηση..

...τι και αν κανείς δεν κατάλαβε στην παρέα το πώς..
...εγώ γι' αυτο σ'αγαπάω!!!!


 

Τάλγκο

...Θα διάβαζα μέχρι είκοσι φορές το κάθε γράμμα σου,
το διάβαζα δυο-τρεις φορές όταν ερχόταν,
το φιλούσα, το έχωνα στη τσάντα μου, το ξαναδιάβαζα στο λεωφορείο.
Το κρατούσα σφιχτά στα χέρια μου να μη μου το κλέψουν,
μη μου το αρπάξει κανείς, το κρατούσα όπως κρατάει
η μάνα το χέρι του παιδιού της όταν διασχίζουν κεντρική λεωφόρο.
Είμασταν συνεχώς μαζί, οι άλλοι άνθρωποι γύρω μου είχαν καταντήσει ωχροί σαν αναμνήσεις. 
Μου έτυχε να βρεθώ με μεγάλη παρέα στο εστιατόριο χωρίς να πω ούτε ν'ακούσω λέξη.
Κάποια στιγμή το μάτι μου καρφώθηκε σε μια άδεια καρέκλα όπου σιγά-σιγά εμφανίστηκες εσύ και μου χαμογέλασες. 
Οι άλλοι έπαψαν να υπάρχουν.
Για μένα, η μόνη κατειλημμένη καρέκλα ήταν αυτή η καρέκλα, 
η κενή ...
 
Τάλγκο, του Βασίλη Αλεξάκη

Σώπαινε!!

Σσσσσ...μη μιλάς..

Την αλήθεια και την ειλικρίνεια που με τόσο πάθος ζητούν από εσένα...δεν την αντέχουν..

΄Η θα λες αυτά που θέλουν να ακούσουν ή θα βρίσκεσαι απέναντί τους...εχθρός, (κατα)κριτής...

Για αυτό σου λέω...σώπαινε...

 

Τι και αν όταν σωπαίνεις, φαίνεσαι αδιάφορη στα μάτια τους, και αρχίζει πάλι το παιχνιδάκι των ερώτησεων...

-Τί έχεις;

-Γιατί δε μιλάς;

-Τί μου κρύβεις;;

-Τί έκανα;;

-Εγώ φταίω;;

 

..και πάλι από την αρχή..

Ανοίγεις το κουτάκι και όποιον πάρει ο Χάρος...

...και εκεί που πας να νιώσεις ανακούφιση, που είσαι αληθινή,

αρχίζει πάλι ο καυγάς....

 

...και πάντα καταλήγει σε βαριές κουβέντες...

...που μένουν στο μυαλό σου, και κάνουν την αγάπη να μικραίνει...

κάθε μέρα και μια ίντσα...κάθε κουβέντα και ένα εκατοστό...

 

 

..και καταπίνεις, και σωπαίνεις, και ξανακαταπίνεις....

και αρχίζεις να κατηγορείς τον εαυτό σου...να μονολογείς

"αφού τα ξέρω, τί μιλάω;"

"τί το ανοίγω το ρημάδι;"

"αφού μιλάω σε τοίχο, γιατί μιλάω;;;;"

 

Και αποφασίζεις να σωπασεις.

Ανοίγεις το συρταράκι με τις μάσκες, και φοράς εκείνη την όμορφη, τη χαμογελαστή, τη "δε συμβαίνει τίποτα"

Τη φοράς μια μέρα, μια βδομάδα...ένα μήνα...και όλα είναι μια χαρα..

Μέχρι που τα αυτιά σου πληγιάζουν από το λάστιχο, και αποφασίζεις να τη βγάλεις...

 

Και τότε ακούγονται άλλες ατάκες..

"Άλλαξες", "δεν είσαι αυτή που γνώρισα" "σκέφτεσαι ύπουλα¨και πολλά άλλα τέτοια όμορφα...

...και εκεί είναι που αρχίζεις να το χάνεις..

Ανάσες...

 

Και μετά προσπαθείς να το ξεχάσεις...

και χαμογελάς...σαν να μη συνέβη τίποτα...

 

Μέχρι την επόμενη αφορμή ,την επόμενη σπίθα, που θα ανάψει τη φλόγα, και το σύμπαν θα πάρει ΦΩΤΙΑ!!!

 

Παραμύθι με άσχημο τέλος

"Πόσο καιρό έχει να σου πει κάποιος ένα όμορφο παραμύθι;;;
Με δράκους και νεράϊδες, που να μην έχει απαραίτητα καλό τέλος;;;;


Άκου λοιπόν...
Ήταν κάποτε ένας δράκος.
Ποτέ δεν είχε τη συντροφιά κάποιου και περιπλανιόταν σε βουνά και σπηλιές. Άλλωστε τι άλλο να έκανε από το να πετά από το ένα βουνό στο άλλο,πότε να συλλογίζεται για την ύπαρξή του,
και πότε να σκίζει τα βράχια με τα νύχια του και να φυσά φλόγες.

Μια μέρα λοιπόν μια νεράϊδα ήρθε και κάθησε στη μύτη του...
Ο δράκος ξαφνιάστηκε. Την κοίταξε στα μάτια και την ρώτησε:
- Δε φοβάσαι μήπως σε φάω;
- Όχι.. είμαι πολύ μικρούλα για να χορτάσεις.
- Δε φοβάσαι μήπως σε φυλακίσω για πάντα;
- Όχι.. όποτε θέλω εξαφανίζομαι.
- Δε φοβάσαι μήπως σε αγαπήσω;
Η νεράϊδα σάστισε, δεν περίμενε αυτή την ερώτηση... όμως του απάντησε:
- Όχι.. όλοι θέλουν κάποτε να αγαπήσουν και να αγαπηθούν.


Ο δράκος ένιωσε έντονα την επιθυμία να την αγκαλιάσει...
όμως τα νύχια του κάρφωσαν τη μικρή νεράϊδα...
Θέλησε να τη φιλήσει... μα η καυτή ανάσα του έκαψε τα φτερά της.
Ο δράκος δάκρυσε... όμως τα δάκρυά του την έπνιγαν.

Η μικρή νεράϊδα πέθαινε στην αγκαλιά του...
...του ψιθύριζε απλά το μυστικό...
...ΔΕ ΦΤΑΝΕΙ ΝΑ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΕΙΣ...
...ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙΣ..."

Αν και κυκλοφορεί αρκετό καιρό στο διαδίκτυο, εγώ το διάβασα μόλις πριν λίγες μέρες..
Μου το έστειλε ένας παλιός μανιταρένιος φίλος...
Ναι ναι...καλά το έγραψα...μανιταρένιος..

Όπως όλα τα μανιταράκια έτσι και αυτός εμφανίστηκε στη ζωή μου ξαφνικά..
Μπορεί το "έδαφος" να ήταν κατάλληλο, γεμάτο υγρασία, πολλές βροχές, και αρκετό σκοτάδι...αλλά εγώ δεν τον περίμενα..

..και οχι απλά δεν τον περίμενα, νόμιζα πως δεν τον ήθελα καθόλου στη ζωή μου....
..και επειδή υπάρχουν πολλά είδη μανιταριών, και εγώ είχα πρόσφατα φάει τα μούτρα μου με ένα τέτοιο, παραισθησιογόνο και δηλητηριώδες...
..συνεχώς τον ξερίζωνα και εκείνος κάθε τόσο ξαναφύτρωνε...

Μέχρι που με επιμονή και υπομονή κατάφερε να με πείσει πως δεν ήταν σαν τα άλλα μανιτάρια...
Ήταν ένα αστείο μανιταράκι, με μια δόση παραισθησιογόνου,
 που με ταξίδευε και με έκανε να χαμογελάω...

Βεβαια ο καιρός πέρασε και το μανιταράκι έφυγε...
...αλλα που και που εμφανίζεται ίσα για να δώσει το παρόν...
...και έπειτα χάνεται ξανά!!!

Όπως και να έχει, ο,τι και αν έγινε, θέλω να ξέρει πως εκείνο το κομματάκι που λέγαμε,
του ανήκει και θα είναι πάντα δικό του...
...τι και αν δεν μπορούμε να τα λέμε τώρα πια...
Εγώ έχω κρατήσει ΜΟΝΟ τα καλά..

...και πως ακόμα περιμένω το τέλος απο εκείνο το παραμύθι που άφησε στη μέση...

Φωτογραφίζοντας τα γυμνά μου πόδια...

 

 

 

Είναι μέρες τώρα που στριφογυρίζει στο μυαλό μου η ίδια ιδεά..

..να πατήσω το pause....

...να πάρω τη φωτογραφική μου

...να ξεθάψω τα παλιά all starακια μου μέσα απο την κούτα,

 που ξεκουράζονται παρέα με τα martinακια μου εδώ και χρόνια...

...και να ξεχυθώ στους δρόμους για να βρω αυτο το κάτι..

...Να τραβήξω μια φωτογραφία, που να μου αρέσει τόσο πολύ, και να μην μπορώ να σταθώ απο την ανυπομονησία μου για να γυρίσω σπίτι και να τη δω στη μεγάλη οθόνη...

 

Στη διαδρομή της επιστροφής να χαμογελάω και να κρυφοκοιτάζω τη μικρή οθόνη της φωτογραφικής...

..και να νιώθω γεμάτη...

...αλλά δεν ξέρω που είναι η κούτα μου, ούτε τί είναι αυτο το κάτι...

...και έτσι μένω εδω, ξυπόλυτη...περιμένοντας...φωτογραφίζοντας τα γυμνά μου πόδια...

Παρελθόν, Παρόν και Μέλλον...

                                

 

Κοιτάζω στο κοντινό παρελθόν και νιώθω πως είναι δέκα ζωές πίσω...

Τα πάντα έχουν αλλάξει..

Εγώ έχω αλλάξει...

 

Πράγματα που λάτρευα να κάνω, τα αποφεύγω από φόβο,

και ανθρώπους που αγαπούσα να βλέπω, τους αποφεύγω από τρόμο...

 

Η παρέα μου αποτελείται από ανθρώπους που δεν υπήρχαν στη ζωή μου τότε, ή απλά είχαν μπει στον πάγο...

..και η τότε παρέα μου έχει προ πολλού χαθεί μέσα σε αυτόν..

Ακόμα γελάω -και θυμώνω- με τον εαυτό μου, για το πόσους ανθρώπους άφησα να μπουν στη ζωή μου ...άσκοπα...

 

Περνάω τις περισσότερες μέρες του μήνα στο σπίτι, και πραγματικά το χαίρομαι...

-τι και αν αυτό με τρομάζει-.

..και όταν φεύγω από αυτό, ανυπομονώ να γυρίσω...

Υγιές;;;Καθόλου!!!

 

Κάποτε δε με ένοιαζε και πολύ το τομάρι μου.

Το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να μη σακατευτώ πολύ,

και τρέχω τσάμπα τους ανθρώπους που με αγαπούν..

Όταν έφευγα για να κάνω κάτι extreme, άφηνα σημείωμα κάτω από το μαξιλάρι μου,

και ζητούσα συγνώμη από εκείνους που θα άφηνα πίσω, σε περίπτωση που πάθαινα κάτι και δε γύριζα...

Τόσο χαζό παιδί ήμουν!!!

 

....και τώρα τρέμω μην πάθω κάτι, τρέμω να μη σε αφήσω πίσω...

και μου κόβεται η ανάσα, στην ιδέα οτι μπορεί να πάθεις κάτι εσύ...

Ξεχειλίζω από συναισθήματα που δεν μου είναι καθόλου γνώριμα...

...και έχω ελάχιστο χρόνο ελεύθερο για να συνειδητοποιήσω τί μου συμβαίνει..

 

Τότε έτρεμα μη γίνω αυτό που είμαι τώρα, και τώρα τρέμω μη γυρίσω σε αυτό που ήμουν τότε...

...όχι επειδή δεν το αγαπούσα αυτό που ήμουν, αλλά επειδή τότε δε θα χωρούσες στη ζωή μου..

..και εσένα σε αγαπάω περισσότερο από αυτό που ήμουν, που είμαι ή που θα γίνω ποτέ..

 

Μάλλον έχει να κάνει με αυτό που λένε για τους ωκεανούς και τις μπανιέρες...

Πώς να βολευτώ σε μια μπανιέρα τώρα πια;;;

 

Κρυφοκοιτάζω στο παρελθόν για να δω τί ήμουν...

...και τα γράφω εδώ, για να τα βλέπω όταν δεν έχω χρόνο να σκεφτώ...

Για να τα βλέπω και να μην τα ξεχνάω...

Επειδή θυμάμαι ακόμα το πόσο φοβόμουν μην ξεχάσω το πως ένιωθα μέσα στη παλιά ζωή μου και χαθώ μέσα στη νέα...

Θυμάμαι τόσο εσένα που σου το έλεγα κλαίγοντας, όσο και εκείνον που μου το έλεγε με τρεμάμενη φωνή...

...και τώρα πια κανένας από τους δυο σας δεν είναι στο παρόν μου...

Αλλα εγώ συνεχίζω να θυμάμαι τα πάντα!!!

 

Το αγαπώ το παρελθόν μου...και τα λάθη μου, και τα σωστά μου...

και κυρίως όσα έκανα, που είναι αυτά που μου λείπουν πιο πολύ..

 

Έρχονται ώρες που σκέφτομαι πως θα ήταν καλύτερα αν δεν είχα το συγκεκριμένο παρελθον,αν δεν είχα κανει όσα έκανα.

Σίγουρα δεν θα είχα κάτι να μου λείπει τόσο πολύ..

Αλλα απο την άλλη....μπα...όχι...Άξιζε ρε γαμωτο....

 

...και η ζωή συνεχίζεται...αλλά είναι μια άλλη Ζωή....

 

 

 

..και τότε πώς συνεχίζεται;;;

Father and Daughter - Michael Dudok de Wit

Είχα ξεχάσει την ύπαρξη του, μέχρι που έπεσα τυχαία πάνω του κατα την αναζήτηση ενός τραγουδιου...

Πόσο γύρισα πάλι πίσω!!!

Είναι κάποιες μέρες, που μια τόση δα αφορμή, ξυπνά βαθιά θαμμένες και ξεχασμένες αναμνήσεις..

...και μαζί με αυτές και τα συναισθήματα που τις συνόδευαν...

...και τότε ξεκινά ένα περίεργο παιχνίδι που σε κάνει να νιώθεις πως όλο το σύμπαν συνωμοτεί ώστε να σου ξυπνήσει τόσο καλά τις μνήμες, και να ξύσει τόσο πολύ τις πληγές, μέχρι να ματώσουν..

 

Ακόμα και αν ξέρεις, πως το σύμπαν σε έχει παντελώς χεσμένο,

δεν μπορείς παρα να σκεφτείς πως τόσες πολλές συμπτώσεις...δε μπορεί...κάποιο παιχνίδι του σύμπαντος θα είναι...

...και αρχίζουν τα τραγούδια, και μετά κάποιες εικόνες, μια αφίσα ή μια ταμπέλα στο δρόμο, ένα άρωμα, ένα ξεχασμένο βιντεάκι... ή όλα μαζί.....και το μυαλό απλά δεν μπορεί να ξεκολλήσει..

 

..και έχεις τόση ανάγκη να αφεθείς στις αναμνήσεις σου..

Να τις ζήσεις όλες από την αρχή, ξεχνώντας το μετέπειτα..

Απλά να αφεθείς, έστω για λίγο!!

Ακόμα και αν ξέρεις πως το λίγο θα γίνει πολύ, και όλος ο κόπος για να ξεχάσεις κινδυνεύει..

 

...και αποκαμωμένος πια καταλήγεις πως όλα δεν είναι τίποτα παρα ένα παιχνίδι του μυαλού...

...και παλεύεις να το ηρεμήσεις, να το ξεγελάσεις, να το γαληνέψεις...

Να τα βάλεις όλα στα κουτάκια τους, και να κοιμίσεις ξανά τις αναμνήσεις και τα συναισθήματα..

 

...και τότε είναι που το παιχνίδι αρχίζει ξανά...

Κάθε φορα....

Κάθε φορά που τα πράγματα αγριεύουν και με αγριεύουν...ψάχνω τρόπο για να χωθώ σε εκείνη τη γωνιά του μυαλού μου....

...για να ταξιδέψω σε έναν παραμυθένιο κόσμο, που όλα μα όλα θα είναι ακριβώς όπως  τα θέλω..

Κάποτε ήταν εύκολο..Έκλεινα τα μάτια, πάγωνα το χρόνο και απλά ταξίδευα..

Τώρα πια είναι σχεδόν ακατόρθωτο... χρειάζομαι "δεκανίκια"...

...Χρειάζομαι κάτι, για να μου ανοίξει μια τόση δα πορτούλα, που ίσα θα χωράει να περάσει το μικροσκοπικό κορμί μου, και τα λαβωμένα-σχεδον άχρηστα πια- φτεράκια,

που θα οδηγεί σε εκείνον τον άλλο κόσμο που τόσο πολύ χρειάζομαι.....

...και αυτό το κάτι ξέρω ακριβώς πού θα το βρώ...μόνο που φοβάμαι..
 

Έχω την ανάγκη να χωθώ και να χαθώ μέσα σε ένα βιβλίο..

Να πετάξω στον τον ουρανό, να θαφτώ μέσα στο χώμα,

να χορέψω με τα ξωτικά, να λουστώ απ΄το φεγγάρι...

Να ταξιδέψω όπου δεν μπορεί να πάει ο νους από μόνος του..

Να διαβάζω και να γίνομαι ένα με το χαρτί...

Να μην υπάρχει τίποτα στο δωμάτιο, παρα μόνο το βιβλίο και το αναμμένο φως..

Εγώ να έχω χάσει την υπόστασή μου, και να βρίσκομαι κάπου ανάμεσα στις σειρές και τα γράμματα...

και να ρέω...απλά...

Έχω τόσο ανάγκη αυτο το ταξίδι....αλλά δεν έχω την πολυτέλεια...

Δεν μπορώ να το ζήσω όπως εγώ θέλω...

Με ξέρω..Ξέρω πως δεν μπορώ να συγκρατηθώ...
Πως δεν έχω μέτρο...
Πως δεν μπορώ να είμαι και εδω και εκεί....

Και πρέπει να είμαι εδώ...πάντα εδώ...μόνο εδώ...

Για εκείνο το απέραντο γαλάζιο που με περιμένει...που δεν μπορεί χωρίς εμένα και εγώ χωρίς αυτό....

..και μένω εδω...

Είναι το μόνο που μπορώ...

...Αλλά πόσο μου λείπει το εκεί...

Έχε το νου σου στο παιδί....

 

Έμεινα καιρό στο σπίτι και έχασα τις μέρες..

Βγήκα και είδα τα σπίτια στολισμένα..

Μπήκε Δεκέμβρης...

...και πού είναι το Χριστουγεννιάτικο πνεύμα;;;

Γιατί δεν με τρώνε τα δάχτυλα μου για να στολίσω;;;

Το καλικαντζαράκι μου που χάθηκε;;;
 

Βγήκα στα μαγαζιά..Να το αναζητήσω σε στολισμένες βιτρίνες και γεμάτες

σακούλες..Σε φιόγκους και ιλουστρασιόν χαρτί...

Άδειασα δυο φορές το πορτοφόλι μου, και γέμισα άλλες τόσες το πορτ παγκάζ

αλλά τίποτα..
 

Έπειτα χώθηκα στο πατάρι..

Γέμισα χρυσόσκονες και χιονονιφάδες...

Κατέβηκα ανάμεσα σε κούτες και σακούλες γεμάτες στολίδια, αλλά πάλι τίποτα...

Το μόνο που ήθελα ήταν να τα ξαναστιβάξω όλα στο πατάρι...

Καμιά όρεξη για στολίσματα, λαμπάκια και γιρλάντες...

Έβγαλα προσεκτικά από το κουτάκι της την αγαπημένη μου χιονόμπαλα...

Την έστριψα τρεις φορές για να αρχίσει το χιόνι να πέφτει ρυθμικά με το τραγούδι...

Πριν τελειώσει η μουσική, την είχα ξαναβάλει στο κουτί και την είχα παρατήσει στη γωνιά της..

Καμία συνέπεια, κανένα αποτέλεσμα, μηδέν συναισθήματα...
 

 

Έβαλα σκούφο, γάντια και κασκόλ,

και ανέβηκα στο βουνό.

Να παγώσει το πετσί μου, να δω μια μικρή νιφάδα, να ταξιδέψω μέσα της

μήπως και το βρω εκεί πουθενά κρυμμένο...

Άρπαξα ένα κρύωμα, έχασα και ένα γάντι, αλλά το πνεύμα πουθενά!!!

 

Πήρα παρεάκι και βγήκα για ποτό..

Να δω τη στολισμένη βραδινή Αθήνα, μπας και  νιώσω κάτι...

Μπήκαμε στη μπυραρία και κάτσαμε ακριβώς κάτω απο το στολισμένο

 πάνω στον τοίχο μισό δέντρο, μήπως περάσει ο σερβιτόρος,

το σκουντίξει και πέσει μια στάλα Χριστουγέννων πάνω μου...

Δυο ώρες τρείς μπύρες και αρκετές κουβέντες μετα,

το δέντρο ήταν στη θέση του, και εγώ απραγη έπαιρνα το δρόμο της επιστροφης...
 

Απογοητευμένη, σκέφτηκα να παίξω το τελευταίο μου χαρτί...

Γύρισα σπίτι, και χώθηκα στον καναπέ.Πήρα κουβέρτα, ζεστή σοκολάτα και κοντρόλ,

και έκατσα να δω την αγαπημένη μου χριστουγεννιάτικη ταινία...

Εκείνη που βλέπω κάθε χρόνο, συνήθως μετά το στόλισμα του δέντρου...

Η ταινία τέλειωσε, το ίδιο και η σοκολάτα, αλλά εγώ τίποτα...

 

Τότε άρχισα να σιγοτραγουδάω Διάφανα Κρίνα...

Κακό...πολύ κακό...

 

...και τότε κατάλαβα...

Αυτό που έχανα αθόρυβα εδώ και καιρό, αυτό που έπρεπε να ψάχνω, δεν είναι το πνεύμα των Χριστουγέννων..

Αυτό είναι στη θέση του...

Τα μάτια εκείνου το μικρού παιδιού που κουβαλούσα μέσα μου, που το αναζητούσε και το έβρισκε πάντα τέτοια εποχή, που ξυπνούσε τον καλικάτζαρο μέσα μου και τα έκανε όλα να δείχνουν όμορφα και γιορτινά.....

......αυτό με έχει εγκαταλείψει, γιαυτό όλα είναι αλλιώς...

...και τότε πανικοβλήθηκα...
 

Γερνάω μαμά....

Πάει καιρός...

...και πόσα έχουν αλλάξει απο τότε...

Έλεγα πως το έχω κλείσει αυτό το κεφάλαιο...

Έμπαινα μόνο για να θυμηθώ τί ήμουν τότε, λες και ξέχασα ποτε!!

...Αλλά να...σήμερα είχα ανάγκη να μιλήσω σε κάποιον..

Σε κάποιον που δεν με ξέρει και δεν τον ξέρω...

Όλοι γύρω μου έχουν τόσα προβλήματα..πολλοί διαβίωσης, και κάποιοι επιβίωσης...

Με τί μούτρα να τους πω τα δικά μου...

Όχι πως και εγώ δεν τραβάω τα ζόρια μου, αλλά γενικά είμαι καλά..

Ή μάλλον είμαι αποφασισμένη να με βλέπω καλά..

Τί και αν τα εργασιακά μου είναι χαλιά...τα επικοινωνιακά μου επίσης...όσο για τα νευρικά μου...αστο!!!!

Αλλά είμαι καλά..

 

Εχθές το βράδυ είδα ένα περίεργο όνειρο...Με γύρισε πίσω στο γυμνάσιο...

Και ξύπνησα με μια έντονη νοσταλγία και ανάγκη, για να γυρίσω το χρόνο πίσω...

Και τί δεν θα έδινα για λίγες μέρες ανεμελιά..

Αρκεί να ήξερα πως όταν θα γύριζα στο σήμερα, τίποτα δεν θα είχε αλλάξει, κανείς δεν θα είχε καταλάβει το παραμικρό, και καμία συνέπεια δεν θα υπήρχε...

 

Θα έκανα μια στάση στα 5 μου...Για μια μέρα στο σχολείο.Για ένα πρωινό φιλί από τη μαμά μου πριν έρθει να με πάρει το σχολικό,που θα το σκεφτόμουν όλη την υπόλοιπη μέρα.Θυμάμαι πόσο ανυπομονούσαν να γυρίσω σπίτι μου...τώρα εκτιμώ αυτή τη γλύκα της προσμονής..

 

Έπειτα μια στάση στα 8..Τότε που περίμενα να πάει η ώρα πέντε το απόγευμα για να βγώ να παίξω με το Νίκο..Τον παιδικό μου φίλο...

Η αναμονή για να περάσει το μεσημέρι, ήταν αβάσταχτη...αλλά ακόμα και αυτή μου λείπει τώρα...

Μου λείπουν τα γέλια, οι καυγάδες και τα παιχνίδια μας...

Τότε που λέγαμε μόνο αλήθειες..
Τότε που το πρωί μαλώναμε, και το απόγευμα ο ένας βρισκόταν έξω απο την πόρτα του άλλου...Τότε που δεν ψάχναμε προτάσεις για να πληγώσουμε τους άλλους..
Τότε που αγαπούσαμε αληθινά....

 

Μετά άλλη μια στα 17 μου.Για μια μέρα στην αγκαλιά του πρώτου μου μεγάλου έρωτα..Τότε που θα μπορούσα να περάσω μια ολόκληρη μέρα, απολαμβάνοντας τα φιλιά του, χωρίς να με ενδιαφέρει αν μας βλέπει ο κόσμος, τί θα πει και τί θα σκεφτει...Τότε που ακόμα τα ερωτικά παιχνίδια περιορίζοντα στα φιλιά, άντε και σε μερικά πονηρεμένα αθώα χάδια...Πόσο πολύ μου λείπουν τέτοιου είδους φιλία συνοδευόμενα από πεταλούδες στο στομάχι...

 

Αλλη μια στα 23..Σε μια καλοκαιρινη διακοπίστικη μέρα, σε ένα Κυκλαδονήσι, με τον άντρα μου...που τότε ήταν το αγόρι μου...Να πιούμε τα απίστευτα, να παίξουμε κιθάρα στην παραλία, να γυρίσουμε ξημερώματα στο δωμάτιο, και να ξυπνήσουμε το μεσημέρι..Καφέ, μπάνιο, φαγητό και πάλι τα ίδια...Για μια βδομάδα..Επειδή τόσο μόνο άντεχε η τσέπη μας...Και μετά να νιώσω τη θλίψη του αποχωρισμού, και τη γλυκιά προσμονή μέχρι να τον ξανασυναντήσω....

 

 

Σίγουρα μια ακόμα...εκεί κάπου στα 27...

Για ένα απογευματινο καφεδάκι με τη μανούλα...

Να ξυπνήσω, να φωνάξω μαααααα και να ακούσω τον ήχο απο το μιξεράκι του καφέ...

Ακόμα κανείς δεν πετυχαίνει τον καφέ μου όπως εσυ...

Σ'αγαπάω τόσο!!!Τι και αν δεν στο λεω συχνα!!!!

 

 

Και μια τελευταία στα 28.. χειμώνα, σε ένα βουνό, με μια σκηνή, και καλή παρέα...Να είμαι μόνο εκεί, και να μην έχω τίποτα πίσω μου για να σκέφτομαι..Να περνάω καλά...Ετσι απλά...Πόση ανάγκη έχω τα πράγματα να κυλάνε απλά...

 

Ίσως να έκανα και άλλη μια στάση, για να ξαναβρώ αυτό που ήμουν όταν ήμουν μαζί σου..και για να σου πω πως δεν σε μισω..Ποτέ δεν τα κατάφερα...Ο,τι και αν έγινε, πάντα θα σε ευχαριστώ για όσα με έκανες να νιώσω..

 

Όλη τη μέρα, το μυαλό μου γυρνάει στα παλιά..Λες και η ζωή μου έφτασε στο τέλος της και περνάει μπροστά απο τα μάτια μου...

Είμαι στο εδώ και το εκεί ταυτόχρονα...όλη μέρα...

Και αυτός ο κόμπος στο στομάχι ανακατέμένος με διαφορα συναισθήματα μου προκαλεί ναυτία....

....και η μέρα κυλά...και εγώ συνεχίζω να νιώθω αυτην την ανάγκη να γυρίσω για λίγο πίσω...

 

Κοιτάζω στον καθρέφτη, και ξαφνικά βλέπω κάτι να γυαλίζει στα μαλλιά μου...

Λεω,"μου κάνεις πλάκα"....κοιτάζω καλύτερα, και βλέπω μια λευκη τρίχα...την πρώτη μου λεύκή τρίχα...

Και πραγματικά αυτά με σοκάρει...Και είναι αστείο να με σοκάρει τώρα κατι τέτοιο...Και ντρέπομαι για αυτο.

 

Τον τελευταιο καιρό έχασα πολλά...

Εχασα τη δουλειά μου, έχασα ανθρώπους που κάποτε θεωρούσα δικούς μου, έχασα την εμπιστοσύνη μου, .... εχασα...έχασα...χάνω και θα συνεχίσω να χάνω,

και κάθομαι και ασχολούμαι με μια τρίχα;;;;;Πραγματικά ντρέπομαι για αυτο...

Απλά νιώθω σαν να έχασα και κάθε τί παιδικό που υπήρχε μέσα μου...

Σαν να έκλεισε κάθε δρόμος για να επιστρέψω σε εκείνη τηνεποχή που όλη μέρα αποζητούσα...

 

Και δεν έχω να το πω πουθενά...Όχι επειδή δεν υπάρχει κανείς δίπλα μου, απλα επειδή κανείς δεν έχει την πολυτέλεια να ασχοληθεί με τη χαμένη παιδικότητα μου (του)...

Και εγώ έχω τόση ανάγκη να ξαναβρώ το παιδί μέσα μου...

 

Αφήνω τον καθρέφτη μαζί με το χθές, κόβω τη λευκή μου τρίχα, και γυρίζω πάλι στο σήμερα..

Σας κάνω μια τεράστια αγκαλια, και ευχαριστώ το Θεο που σας έχω...

Όσο και αν μου λείπει η ανεμελιά...δεν θα την άντεχα αν δεν σας είχα στη ζωή μου...

Θα τη βρώ την άκρη μου...Πάντα το κάνω...

Όσο για το παιδί....θα ξαναγίνω παιδί μαζί σου...

Και αν έχασα το παιδί που ήμουν τότε, θα το ξαναβρώ μέσα απο τη ζωή σου...ζωή μου!!!!

 

 

Mess..

…και πάλι ξύπνησε με εκείνο τον κόμπο στο λαιμό…
Πάνε μέρες που κοιμάται και ξυπνάει έτσι.
Γιατι;;; Δεν ξέρει!!
Ως πότε;; Δεν ξέρει!!
Η έκφραση και η διάθεσή της δεν έχουν καμία σχέση με τη γιορτινή φορεσιά που έχει επιλέξει για το σπίτι της..

Ψάχνει να βρει την αιτία.
Παίρνει χαρτί και μολύβι, προσπαθώντας να αριθμήσει τα καλά και τα άσχημα στη ζωή της.
Αν η ζυγαριά γύρει προς τα άσχημα, τότε θα καταλάβει τι φταίει..

Χωρίζει το χαρτί στη μέση. Αριστερά τα καλά, και δεξιά τα άλλα, εκείνα που πονάνε..
Η αριστερή πλευρά γεμίζει. Δεξιά ελάχιστα..

Γέρνει προς τα πίσω το κεφάλι της, για να εξετάσει καλύτερα το χαρτί του απολογισμού…
(Συμβουλή του καθηγητή των μαθηματικών της Β’ Λυκείου..)
Χαμογελάει. Δεν τα ΄χει καταφέρει και άσχημα..
Μπορεί η ζωή να μην της χαρίστηκε, αλλά δεν τα έχει καταφέρει και άσχημα ως τώρα..
Τότε γιατί;; Τι της λείπει;;
Τι προκαλεί εκείνο το κενό που έχει χαράξει πορεία από το στομάχι ως το λαιμό και πάλι κάτω;;;

Τα μάτια γεμίζουν για άλλη μια φορά δάκρυα.
Πόσες φόρες ακόμα;; Μα καλά αυτά τα δάκρυα δε στερεύουν ποτέ;;
Τα σκουπίζει αποφασιστικά και γυρνά στον απολογισμό της..

Το Νο 13 της πρώτης στήλης έχει παραμορφωθεί. Τα δάκρυα αλλοίωσαν τόσο το χαρτί, όσο και τα γράμματα..
Προσπαθεί να διαβάσει τι είχε γράψει εκεί;;; «Είμαι ευτυχισμένη»
Είμαι;; Αναρωτιέται;;
Και αν είμαι τότε τι είναι αυτό που αλλοίωσε τη φράση;;
Και γιατί αυτή τη φράση;;;

Αρχίζει και βάζει ερωτηματικά δίπλα στις φράσεις της αριστερής στήλης..
Ένα, δυο, τρια, πεντε, δεκα, δεκαπέντε..
Η στήλη γεμίζει ερωτηματικά..

Αντιθέτως, οι προτάσεις της δεύτερης στήλης έχουν εξ αρχής επιλέξει ως σημείο στίξης
το θαυμαστικό.. Επαναλαμβανόμενο πολλές φόρες..

Αυτή τη φορά τα μάτια της άνοιξαν διάπλατα..
Δεν μπορεί!!! Σκέφτηκε..
Μάλλον είμαι υπερβολική.. Μάλλον, ε…ίσως…μπα…δεν μπορεί.. εγώ…
Βλακείες!!!!

Τσαλακώνει το χαρτί, σηκώνεται και πηγαίνει προς το δέντρο για να ισιώσει την κορυφή που δείχνει
να προσπαθεί να ακουμπήσει τη φάτνη!!!
Όλα πρέπει να είναι τέλεια, ή έστω να δείχνουν …